David Almond. Dzikus.

Blue Baker pisze opowiadanie, ale nie o czarownicach, wróżkach i krainach, gdzie wszyscy żyją długo i szczęśliwie, lecz o tym, jak naprawdę jest w życiu. A stało się ono trudne, odkąd umarł mu ojciec, a jego samego - podobnie jak inne dzieci - zaczął dręczyć miejski chuligan, Hopper. Jednak opowieść Blue żyje własnym życiem - dziwnym, magicznym i mrocznym - i kiedy dzikus składa nocną wizytę w domu Hoppera, Blue zaczyna się zastanawiać, gdzie biegnie granica między nim a postacią z opowieści.

Fragment:
W Burgess Woods mieszkał mały dzikus. Nie miał rodziny ani kolegów, nie wiedział, jak się tam wziął, na dodatek nie potrafił mówić. Do obrony miał kuchenne norze, widelce i siekiere. Na każdego, kto się na niego nadział, żucał się, łapał, zabijał i porzerał, a kości żucał do starej dziury w ziemi. To był strasznie dziki dzikus. (błędy ortograficzne zamierzone)

*  *  *

Książki Davida Almonda są zaskakujące i niepokojące, nigdy nie trzymają się ograniczeń tradycyjnej literatury dziecięcej.

"The Guardian"

Dzieło McKeana ma wszystkie przymioty prawdziwej rzeczywistości: jest rozległe, a jednak zwarte, chaotyczne, a jednak zorganizowane, tajemnicze, a jednak rozpoznawalne, komiczne, a jednak poważne.

"Time Magazine"